het weer eist zijn tol

Het stormweer heeft zijn tol geeist. Afgerukte takken, omgehakte bomen…

Kapotte straten, het strand vol vuil, om nog maar te zwijgen over al het plastiek dat zomaar rond vliegt.

De supermarkten zijn leeg. Er varen al meer dan 1 week geen boten, dus de bevoorrading stopt dan ook.

Het is nu iets rustiger en er zouden weer schepen toekomen vanaf vandaag.

Maar het stormweer is zeker nog niet voorbij. Voor volgende week wordt een super koudegolf aangekondigd met temperaturen onder het vriespunt en een noordenwind met rukwinden tot 10 Beaufort.

Laat het maar snel lente zijn.

stormweer

De storm blijft duren en dat heeft zowat zijn nadelen. Gisteren morgen om 7 u viel de elektriciteit uit tot gisteren namiddag 16u. Om 20 uur weer en dat de hele nacht. Bij het opstaan deze ochtend was er gelukkig wel, al was het maar voor even, maar wel de tijd gehad om snel een koffietje te zetten.

Geen elektriciteit betekent dan ook dat alles plat ligt. Geen douche, geen kookfornuis, geen water, geen verwarming, geen internet…. en ga zo maar door.

En de storm gaat nog even door is ons gemeld en ze zoeken een oplossing om het elektriciteitsprobleem op te lossen.

Bevoorraad worden door andere eilanden lukt niet echt, want ook zij zitten zonder.

Maar gelukkig is er nog altijd een goed boek om je bezig te houden al moet je dat wel lezen met een kaarsje of een lamp op batterijen.

taxiverhaal deel 2

Deze ochtend belde ik Vasili voor een taxi. Ik had een speciaal verzoek. Of hij me even naar Keramoti kon brengen. Keramoti is een wijk in de heuvels op zo’n 4 km van bij mij thuis. Ik neem daar elke week een kijkje in het huis van vrienden of er alles in orde is. Zij zijn momenteel in België.

Het verzoek was of hij daar even op me kon wachten om me vervolgens naar de supermarkt te brengen en daarna naar huis.

Zo gezegd, zo gedaan.

Op de terugweg naar huis neemt Vasili een heel andere weg dan gewoonlijk. Maar ik zeg niets, ik geniet van het uitzicht.

Op een gegeven moment slaat hij een heel klein straatje in en halverwege stopt hij, stapt uit en verdwijnt.

Ik wacht geduldig af en opeens is hij daar terug met een zak vol sla.

Zo fier als een gieter toont hij mij zijn huis en zijn tuin en zegt: deze sla is voor jou Louka omdat je zo’n vriendelijk mens bent.

Ik ben ontroerd. Dat doet deugd.

Thuis aangekomen neemt hij al mijn boodschappen uit de taxi en brengt alles tot aan mijn deur. Zelf is hij ook niet meer van de jongste. En ik moet niks doen enkel betalen. En dat valt dan weer reuze mee.

Wat een service.

wat een service

Het is winter, het is koud en er is heel veel wind. En mijn scooter is geregeld stuk, nu ook weer.

Dus neem ik vaak een taxi om mijn boodschappen te doen. Lijkt een luxe situatie maar zo gaat dat hier. En voor de prijs moet je het zeker niet laten. Van bij mij thuis tot in de stad betaal ik zo’n 5 euro.

Deze ochtend belde ik Vasilis op, want ondertussen heb ik natuurlijk al mijn privé chauffeur hier.

Boodschappen gedaan en bij aankomst thuis ontdek ik dat ik enkel een briefje van 20 euro heb. Ik verontschuldig me, want ik weet dat ze weinig kleingeld hebben. “Geen nood vriend Loukas, betaal me morgen maar of wanneer je wilt”.

Dat is dan weer het voordeel van leven op een eiland. Het vertrouwen is groot.

Mathios

Mijn buurman Mathios viert vandaag zijn naamdag. Zeer belangrijk hier in Griekenland, veel belangrijker dan je verjaardag. Ik was uitgenodigd, dus op daar naar toe.
-Waar moet ik zijn dierbare Mathios?
-Ken je de weg naar Agia Varvara, wel op die weg een beetje verder gaat de weg naar links, die rijdt je op naar boven en verderop aan de rechterkant is er een kerkje en daar is het. (Je moet weten, Tinos staat vol met kerkjes)
– Is dat op de weg naar Keramoti, vraag ik!
– Jaja een beetje hoger, zegt hij, en laat vooral je scooter aan de hoofdstraat staan en ga te voet naar het kerkje.
Dus, ik op weg daar naar toe. Naar boven, naar beneden en weer naar boven, maar geen kerkje te bespeuren. Althans niet het kerkje waar ik moet zijn.


Op weg terug naar beneden, want ik denk ik ben er voorbij gereden, kom ik Mathios tegen.
– Waar ga je naar toe, vraagt hij, je bent te ver, je moet terug naar boven, de weg begint iets hoger op.
Ik volg hem een stuk en opeens is hij uit mijn zicht verdwenen,  maar gelukkig zie ik  heel veel auto staan aan een kerkje.

Daar is het, eindelijk.
Toch vreemd dat ik geen geluid hoor, of vlaggetjes zie waaien.
Ik neem een kijkje, en zoals gezegd heel veel auto’s maar geen mens te bespeuren.
Opeens hoor ik achter mij iemand roepen.
-Waar moet je zijn?
Ik draai me om en daar staat een heel oud mannetje met twee wandelstokken. In mijn beste Grieks uitgelegd wat het plan is.
-Volg me maar, ik moet daar ook zijn.
Héhé denk ik, ik zal er nog geraken vandaag.
Maar zo snel zal ik er nog niet zijn.
Het is een pad door de vallei, waar het vol kerkjes staat.
Na zo’n half uurtje stappen komen we dan eindelijk aan het veel besproken kerkje.
Er is al volk en mijn dierbare Mathios is zo blij als een gieter als hij me ziet.
Wat ben ik blij dat ik dit ondernomen heb.
Nu maar genieten van het uitzicht, de hapjes en drankjes en het geklets van de mensen.
Nog een fijne naamdag Mathios.